M e d i o n

Jezus, Mozes en Elia.

2009-03-03T16:18:00.002+01:00

Voor u gelezen in een folderje dat een overjarige parochiale medewerkster in alle brievenbussen komt steken. En als ze je ziet volgt steevast de vraag "Of ik het ook wel léés?"
Ja, deze keer wel:

[2] Zes dagen later nam Jezus Petrus, Jakobus en Johannes met zich mee een hoge berg op, waar hij alleen met hen was. Voor hun ogen veranderde hij van gedaante!

[3] ...en zijn kleren werden schitterend wit. Zoals geen bleker op aarde ze maken kan....

[4] Elia verscheen hun samen met Mozes, in gesprek met Jezus.

[5] Petrus zei daarop tegen Jezus: "Rabbi, het is maar goed dat wij hier zijn. Laten wij drie hutten maken. Voor U een, voor Mozes een en voor Elia een...

[6] ....want hij wist niet wat hij moest zeggen. Zo vol ontzag waren ze.

[7] Er kwam een wolk die hen overdekte en er klonk een luide stem uit de wolk: "Dit is mijn geliefde zoon. Luister naar hem."

[8] Toen ze rondkeken zagen ze ineens niemand meer. Alleen Jezus was bij hen.

Wat moet een mens nu daar allemaal van denken? Groeide daar wiet op die hoge berg? Is het een opname van Star Trek? VooDoo? Is onze pastoor op hol geslagen? Is het een testje van de overjarige parochiale medewerkster?

Help mij in deze onzekere tijden.

Normandië

2009-02-23T10:43:00.007+01:00

Normandië lag weer aan onze voeten. Of beter: de zee want wij bleven aan de kant staan kijken.

Dieppe, waar ze verkeerde pizzas maken en waar de stoepen véél properder zijn dan pakweg een jaar geleden was leuk om terug te zien.

En dat allemaal in een land waar kabeltelevisie haast onbestaande is en waar GSM-bereik als een luxe wordt beschouwd.

Met mensen die, ondanks hun rijke taal, voor 'schootcomputer' geen vertaling hebben omdat ze het woordje 'schoot' niet kennen. Ik wel dus: giron! Maar het wil niet klinken: ordinateur giron. Het engelse laptop vinden ze maar niks en dus blijft het bij ordinateur portable.

Blij weeral thuis te zijn. We zijn lang niet chauvinistisch genoeg.

Profiel

2009-01-07T07:52:00.002+01:00

Ik heb al minstens honderd keer en op evenveel websites mijn profiel aangepast.
Het helpt niet echt; ik blijf even rond.

Water

2008-12-26T16:12:00.004+01:00

Ik heb nog nooit zo vaak aan hen gedacht dan in deze dagen.

Aan kinderen in hun land zonder vrede, hun moeders op zoek naar eten en water. Haastig gedreven het hen te geven voordat het niet meer hoeft.

Aan dikke mensen aan lange tafels, met druipend vet langsheen hun kin. Maar zo arm van hart gebleven.

Aan mensen hier en rondom mij die in verbeten eenzaamheid eens aan lange tafels willen zitten en af en toe water willen halen.

Ik heb nog nooit zo vaak aan hen gedacht dan in deze dagen.

Maar straks is het weer Nieuwjaar!

The perfect balance

2008-12-08T08:24:00.004+01:00

Fortis balance forecast.

There are two sides on the balance sheet,

the left side and the right side.

On the left side, there is nothing right,

on the right side, there is nothing left.

Straffe madammen.

2008-12-01T07:58:00.004+01:00

Voor u gelezen op hbvl.be:

Train je vaginale kracht

Na de relax spa, de facial spa en de dental spa is er nu ook een spa arrangement voor je vagina. De behandeling helpt je in je zoektocht naar je vaginale kracht, en traint je schaamlippen tot gespierde krachtpatsertjes.

....

nu nog een kutgebit passen.

Hé, kleine meid. Fietsefiets

2008-11-05T08:05:00.003+01:00

Waar gebeurd. Ik heb de campuspolitie van UHasselt aan de lijn.

"Mijnheer, is uw dochter (...) thuis?".
"Eh, neen. Die woont hier niet meer."
"We hebben haar fiets teruggevonden, in de vaart naast de FitLink. Ge moogt hem komen halen."
"Maar onze dochter is al héél lang geleden afgestudeerd hoor."
"En toch is het hààr fiets, mijnheer."

De fiets was negen jaar geleden gestolen voor haar appartement. Spikspliternieuw was hij. En betaald met zelf verdiende beginnersloon. Ik herinner mij de frustratie van toen nog heel levendig.

Zelden zo een verbaasde dochter aan de lijn gehad toen ik het nieuws vertelde. Ik ben hem gaan halen en heb het ding een grondige poetsbeurt gegeven.

Mooie fiets met een sliert nostalgie en een blije dochter. Wat wil je nog meer?

Publiciteit

2008-09-03T09:36:00.005+02:00

De brave man leed inderdaad aan overgewicht, vandaar waarschijnlijk de boodschap.

Zou hij daar toch nog de hand in hebben gehad en postuum nog goede raad willen geven?

Of heeft iemand gewoon betaald om te tonen hoe je vetkussentjes kunt wegwerken en vond hij net dit een geschikt plekje?

Wasmachine.

2008-08-19T08:07:00.009+02:00

Water en wind genoeg aan zee!

Geen vezel aan mij bleef gespaard en werd nat. Kletsnat!

En geen zuchtje is in mijn lijf gebleven.

Alles terug aan de wind gegeven.

Stoere wolken bliezen mij droog.

En de zon deed achteraf de rest.

Het strand is een wasmachine en een droogkast.

Sans paroles.

2008-08-01T17:21:00.003+02:00

Démolir le tour de Jenga

2008-07-23T18:43:00.009+02:00

Ik zit, samen met deze dame, en nog enkele vrienden en toevallige franse babbelaars in een praatgroepje die gewoon wat Frans willen praten. Ongeacht het niveau, kunde of kennis. Het maakt niet uit, als je maar Frans wilt praten.
Soms brengen ze ook wel iets mee, bv. een cake salée of een flesje wijn. Gisteren had iemand een gebotteld schatje bij en we konden er niet vanaf blijven. Omdat we lang daarvoor al apéritief en een flesje bij het eten hadden geproefd bleven de gevolgen niet uit.
Van 't een kwam 't ander en het praten ging alsmaar vlotter, vrijer en blijer én we hebben véél bijgeleerd. Een Jenga toren slopen volgens de regels bijvoorbeeld.

Wreed plezant. Volgende keer ('t is ééns per maand, de vierde dinsdagavond) opnieuw van dat, maar dan toch beter met minder wijn...

Wees welgekomen als je je meldt bij haar.

Sans paroles.

2008-07-23T17:56:00.001+02:00

A Royal bowler hat.

2008-07-20T16:15:00.021+02:00

Vandaag, 20 juli, toevallig de toespraak aanhoord van Albert II. Plechtig aangekondigd als 'Zijne majesteit de koning". Alsof het een orakel Gods was dat over ons zou worden gestort. Omdat het de presentatrice blijkbaar ook menens was heb ik, beleefd als ik ben, geluisterd en gekeken.

Zit daar voor mij op de buis een uitstekend geconserveerde 74'er ernstig naar mij te kijken. Het hoofd een beetje schuin, waarschijnlijk op advies van de regie. De koning, maar dan zonder kroon. Gewoon een man in een deftig pak die de autocue netjes afleest. Op een paar linguistieke onhandigheidjes na -'t was in 't nederlands te doen- een perfecte vertoning. Zijn vrouw, onze koningin, zou daar hopeloos in wegzinken, spijts dure taalbaden in Spa, spijts haar 49 jaren verblijf in ons land, spijts de pogingen van het hof om ons het integendeel te laten geloven.

De naar binnen kijkende koning dus. Hij heeft het herhaaldelijk over zijn overleden broer Boudewijn. Hoe die altijd is blijven hameren op de eenheid van ons land, dat onze culturele en andere verschillen een verrijking zijn voor België en zo meer.

Geen woord over het feit dat diezelfde broer geen enkel bezwaar had om zijn land als een ordinaire pizza te laten opdelen in gewesten. Nu ja, hij had niet veel keuze: ofwel een opgedeeld land ofwel géén land. Wat doe je dan als koning? Tekenen, want iedereen moet eten als het middag is en hij dus ook.

Geen woord over de gewetensbezwaren van Boudewijn tegen abortus, een wet die hij weigerde te tekenen zelfs niet voor de schrijnendste gevallen. Hij liet zich voor één dag "In de onmogelijkhed te regeren" verklaren en schoof daarmee de hete patat door naar zijn eerste minister -Martens geloof ik. Dat de uit Kongo komende nonnetjes in Antwerpen wél werden geaborteerd heeft de vorst toendertijd nooit veroordeeld. Uit christeijke naastenliefde waarschijnlijk.

Enfin, Albert haalde een man aan die voor het één wél maar voor het andere -soms- niet koning wilde zijn. En volgens mij had hij dat beter niet gedaan.

Teruggrijpen naar zijn eigen heldendaden in het verleden was ook al geen optie wegens te aangebrand af en toe. Verwijzen naar de toekomst en dus naar de kroonprins waar we door de media stilaan voor worden klaargestoomd, zou bij velen een meewarig lachje opwekken. En lachen past niet in deze moeilijke tijden. Bovendien heeft monseigneur nog niet veel profetiën gedaan. Met uitzondering van "Ik zal er klaar voor zijn als men mij daarom vraagt". Ik denk dat hij dan uit een doosje springt of zo.

Dan maar over een andere boeg gegooid. Iets waar iederéén mee bezig is: armoede. Bingo! Anderhalf miljoen Belgen zitten in de penarie. Ik hoor zijne majesteit zielige inkomsten opsommen van 850 euro voor alleenstaanden en 1800 euro voor gezinnen met twee kinderen. Uit de mond van iemand waarvan de hele familie een miljoenendotatie binnenrijft klinkt dat erg verwrongen en hij heeft er precies een beetje moeite mee. Maar dat kan ook aan de autocue liggen.
De koninklijke vliegreisjes alleen al kosten een half miljoen per jaar. Zijn oude schoonzus plukt in haar eentje al anderhalf miljoen van haar arme onderdanen. 't Is alsof je elk jaar een vette lottopot wint. Alles wat zij daarvoor moet doen is ademen en af en toe een concertje meepikken. En ook de koninklijke nakomelingen zitten allemaal goed onder de pannen, wat men ook moge beweren. En dat ook dankzij die anderhalf miljoen sukkelaars.

Ik heb het moeten opgeven zijne majesteit te aanhoren en ja, ik weet het: het is niet netjes. Maar het was niet langer verteerbaar. Ofwel zijn de koninklijke speechschrijvers niet goed wijs, ofwel wonen ze in Monaco of zo. Maar van België kennen ze niks, zeker weten. Anders hadden ze geweten dat 90% van de Belgische rijkdom verscholen zit bij slechts 6% van de bevolking. En gegeven deze feiten vertel je niet aan die 94% anderen dat ze "de anderen -die historisch gezien nooit delen- moeten respecteren".

Gezien er een flinke laag schmink op het vorstelijke gelaat was geplakt heb ik geen schaamrood of -blauw kunnen ontdekken. Maar als hij mij gezien heeft dan zou hij het hoofd afgewend hebben. Enfin, de koning zonder kroon op zijn hoofd liet zijn ware gelaat zien en dat heeft ook zo zijn verdienste.

Als ik iets op zijn hoofd zou mogen zetten, laat het dan deze driekleur bowler hat zijn en dan duw ik een rode plastic bolneus op zijn vorstelijk reukorgaan. Size XXL. Vervolgens zou ik hem vragen om eens hardop te lachen. Want daar is hij wel goed in en het zou allemaal veel geloofwaardiger zijn. Maar ja, ik was niet de regisseur van dit spektakel.

't Is 'n cliché

2008-07-02T14:48:00.002+02:00

Zes jaren lang heeft mijn canon G2 trouw diensten geleverd. Mooie foto's maakt dat ding! Bovendien kun je er tientallen instellingen automatisch overlaten aan de firmware maar als je alles zélf wilt doen: geen probleem.

Een schitterend toestel dus, ondanks dat het 'maar' 4 MP oplevert.

Een toevallige buitenkans heeft mij overhaald om een nieuwe te kopen: een Leica v-Lux 1 met 35-420 objectief, een extra Lumix groothoeklens 0,7x, een Metz digital mecablitz 44 mZ-2, een Cookin set met een achttal filters, 3 SD 512 kaartjes en één 1 GB, reserve Leica batterij en nog wat spullen. Oh ja, twee flinke fotokoffers deed de verkoper er ook nog bovenop.

Alles met factuur en onder waarborg en voor een prijsje.

Ik zou wel goed gek zijn om dàt te laten liggen.

Na meer dan 300 vergaderingen …

2008-06-10T08:56:00.002+02:00

…en ongeveer 150 edito’s in het clubblad heb ik de voorzittershamer na 15 jaar doorgegeven aan de jeugd.

Een vereniging die de weelde heeft om jongeren aan te trekken die ook in het bestuur hun ding willen doen mag zich gelukkig prijzen. Bovendien zijn de meeste computerclubs tanend, maar de BitMappers computerclub draait als een Zwitsers horloge. Een heel goed moment om een wissel door te voeren.

Ik ben heel blij met deze nieuwe voorzitter maar toch, eerlijk toegegeven, het voelt een beetje ‘kriebelig’…

Ik heb het al die tijd graag gedaan en natuurlijk zal ik als zijn secondant (…) en financieel verantwoordelijke mee blijven ‘sturen’.

15 Jaar voorzitterschap, dat veeg je niet weg met één pennentrek.

Primeurtjes

2008-04-24T20:13:00.004+02:00

Ken jij de hond van Pavlov? Does it ring a bell there? Slecht nieuws voor je!

Vandaag hebben we de eerste asperges gegeten uit onze tuin. Geschild, licht gestoofd in boter, gekruid met peper, zout en wat muskaat, gegarneerd met een eitje en peterselie.

Een stukje kip daarbij en alles mooi afgerond met aardappeltjes.

Ziezo! Veeg het kwijl nu maar van je toetsenbord en klik maar door naar de volgende blog.

Doeiiii

Château Pichon Longueville, Comptesse de Lalande 1995

2008-04-23T09:37:00.005+02:00

Wij drinken als apéritiefje meestal een glas wijn. Zij wit en ik rood.

Daarvoor ga ik in de rekken van Colruyt op zoek naar lekkere en betaalbare flesjes, schommelend tussen de 4 à 5 euro. En ja, die zijn er heus wel te vinden. Mettertijd krijg je daar een ‘neus’ voor, een extra zintuigje dat je doorheen het flessenwoud loodst, direct naar precies dát wat je wel eens zou lusten. Het heeft ons al vele leuke verrassingen opgeleverd.

Tot, een paar dagen geleden, vanuit de keuken haar stem schalde: “Zeg, het wijnrekje is leeg hoor. Wat ga je nu drinken? Zal ik een fles halen uit de ‘andere’ voorraad?”

Ik heb “ja” gezegd.....

Even later slof ik naar het aanrecht en krijg er bijna een beroerte. Daar prijkt een Château Pichon Longueville, Comptesse de Lalande van 1995 ontkurkt naast de kookpotten! Een Frans landjuweel waarvoor een kenner met plezier 500 euro betaalt. Het uitgeschonken glas lonkte uitdagend.

Zagen help niet, klagen evenmin. Ik heb dus, gespreid over enkele dagen, de fles soldaat gemaakt. “Ach ja”, zei ze achteraf, “uiteindelijk is dat gemaakt om te drinken hé.”

De oude gravin was schitterend.

Stijlvol bedacht.

2008-04-22T13:45:00.003+02:00

Laatstleden was ik jarig. Leuke dag gehad en mooie cadeautjes gekregen. Ook via mail en tante post bereikten mij de felicitaties. Twee daarvan wil ik jullie niet weerhouden:

Een mailtje van een bank: "Van harte proficiat met je verjaardag. Weet dat je bij ons een heel jaar lang de hoogste rente krijgt. Wij gunnen het je dit keer opnieuw!" (Rabobank)

En een brief van een andere bank: "........Ingesloten vindt u een aantrekkelijke kortingbon mocht u beslissen een uitvaartverzekering te onderschrijven........" (Fortis)

Bankiers zijn plezante mensen!

Taalprbleem

2008-03-21T14:06:00.002+01:00

Mijn auto heeft een klein probleempje. Bij de instelling van de boordcomputer naar het Nederlands blijkt dat ze niet op een 'g' minder of meer hebben gekeken.

Zou dat in aanmerking komen voor een warranty case? Of moet ik nu voor altijd hiernaar blijven kijken?

Jaja, ik weet het wel; ik kan de bag(g)ageruimte ook gewoon dicht doen...

Hoe spleter hoe kranker

2008-03-06T21:16:00.015+01:00

Het is niet menselijk en toch des mensen. De Aziatische übermensch toont, minzaam lachend en buigend, haar smalste kantje aan de wereld.

Het volk van "De grote stap voorwaarts" heeft tegenwoordig een hekel aan grote gezinnen. Maximun ééntje alstublieft. Meerkinderkroosten zijn fout, absoluut verkeerd én tegen het staatsbelang.

Als het dat toch maar éénje mag zijn, dan liefst een jongen. Meisjes zijn in China al eeuwenlang biologisch afval waaruit hooguit andere kinderen kunnen komen.

De nieuwe Chinees laat, als het geslacht van de foetus gekend is, de meisjes aborteren. De grootste 'exemplaren' worden voor grof geld verkocht aan de superrijken die er rare dingen mee doen. Voor $4000 per 'stuk' mag dat wel volgens hun dollarlogica. En $4000 is een onvoorstelbaare 'beloning' voor de straatarme plattelandsbevolking.

Ik heb de foto's verwijderd.

Woeste stormen..

2008-03-05T18:38:00.009+01:00

..hebben ons doen besluiten om een paar kleppers van coniferen te laten kappen. Bijna 12 meter hoog stonden ze! Tijdens de alsmaar heter wordende zomers boden ze heerlijke schaduw voor luie momenten. Maar doordat de aarde steeds maar warmer wordt gaat de windsnelheid er evenredig op vooruit tijdens de stormen -die vaker en heviger zijn dan vroeger-.

Enfin, het beangstigend gezwiep van deze groene torens baarde ons zorgen en angst. Bang voor ons tuinhuis en bang voor de carport, inclusief auto. Kappen, die handel dus! Het kleine hout is verhakseld en wordt grondig geïnspecteerd door onze kippen. De stammen en dikke takken heb ik in mootjes gezaagd en netjes gekliefd. We gaan het mooi stapelen op de plaats waar de coniferen eerst stonden. Een puzzel-monument ter ere van hen dus.

En later gaan we onze voeten en de aarde ermee verwarmen....

Een andere kijk op de dingen en de mensen

2008-01-30T20:24:00.000+01:00

en dat allemaal door een nieuwe ..... tadaaaa....bril!

Louis the first.

2008-01-30T17:12:00.000+01:00

Groot feest! Maar het was wel te verwachten: we zijn voor de derde keer oma en opa geworden. Na twee meisjesronden is het nu de beurt aan een kleinzoon: Louis.

De kerel woog bij aankomst 3,5 kilo en was al 53 centimer groot. 2008 is dus héél goed begonnen!

Droge droom

2008-01-30T16:36:00.000+01:00

Hiervoor zou ik nog in diepe zonde vallen: de Maserati Quattroporte. En dan nog liefst de Collezione Cento.

Ruim 400 PK onder de rechtervoet. Omgeven met wengé en leder. Sublieme geluidsinstallatie. Een auto die zolen heeft die zo breed zijn als de vier lopers van een 'normale' auto.

Een kist waarmee ik non-stop Hasselt-Nice-Hasselt zou willen doen. Langs slingerende wegen doorheen de Ardennen en de Provence (en terug).

Maar het zal wel bij een droom blijven denk ik. Wegens te gulzig en te duur.

Collectief kloorkamen

2007-12-23T18:01:00.000+01:00

U heeft het misschien gemist maar zaterdag 22 december om 7u08 was moment van klaarkomen aangebroken.

Precies op dat moment verwachtte de organisatie van World Orgasm Day dat alle mannen en vrouwen -al of niet samen- aan de slag gaan om klaar te komen voor 'het goede doel'. Dat is eens iets anders!

De organisatie hoopt hiermee een moment van positieve energie doorheen de wereld te sturen. Men wil vooral daardoor een wending in de negatieve ontwikkeling in landen waar massavernietigingswapens worden gemaakt of gebruikt of waar geweld wordt aangewend in plaats van meditatie.

Waar, hoe en of je al of niet alleen aan de slag gaat maakt voor de organisatie niet uit. Als het maar vrij, vredig en veilig gebeurt. Wie op het ontieglijk vroege uur nog sliep -het was tenslotte zaterdagmorgen hé- kan het bij wijze van oefening achteraf nog goedmaken.

Waar wacht u nog op? Of op wie?

De laatste restjes

2007-12-19T16:52:00.000+01:00

maïs op de akkers zijn voor de vogels.

Snuif een lijntje mee.

2007-12-11T08:45:00.000+01:00

Leuk versje gevonden in ons wijkblaadje.

Het mooiste dat het leven biedt
zijn af en toe de dromen
dat alles nog beginnen moet
en 't beste nog moet komen.

Ik vraag me af .....

2007-12-07T18:15:00.000+01:00

...hoe de Sint het voor mekaar krijgt...

Pardoes in het zilver gevallen.

2007-12-06T18:27:00.000+01:00

Geweldig nieuws!

De stadsreporters die onder meer voor HasseltLokaal.be hun bijdrage leveren zagen hun platform in de prijzen vallen. En ik ben een van hen!

www.hasseltlokaal.be Behaalde zilver bij de CMS awards in de categorie 'Content'. Ze horen dus bij de top!

Vreselijk fier!
Apetrots!

Earth in layers

2007-11-26T10:01:00.001+01:00

Mensen in de winter

2007-11-26T09:07:00.000+01:00

Klein Moedig

Verweerd

Cédébé

2007-11-21T20:46:00.000+01:00

Maanden lang was ze bezig met het fotograferen van miniatuurtjes, onze schoondochter. Ze verzon de gekste scenes daarmee. In het gras, in de regen, in de keuken en in bad. Geen plek was veilig voor haar kleine figuurtjes of hun schaduwen. Ook de Kiewitse mossen waren het strijdtoneel voor kleine cowboys of de speeltuin van roze varkentjes.

Trots toonde ze onlangs haar eerste opdracht voor de keten Sentou. In hun catalogus prijken nu twee objecten –tabourets- die met haar fotografisch werk bedrukt zijn. Deze zomer nog, toen ze bij ons logeerde, tekende ze noest aan een ontwerp voor fietstassen. Niet zomaar fietstassen maar wel voor de fietsen die Parijs in zwermen (on)veilig maken. Het prototype is ineengestikt door haar schoonmoeder. Jazeker, made in Hasselt!
Ik kan natuurlijk nog niets laten zien. Nu is het nog even wachten tot ze daar iets van hoort. ‘Ze bespreken het’, zo luidt het. Maar als de Fransen iets bespreken….

Toch knap dat Parijs het ook aan haar gevraagd heeft.

't Zijn zotten die er werken

2007-11-16T11:56:00.000+01:00

Normaal zou ze toch op de redactie moeten zitten, of tenminste toch af en toe haar bureel passeren. Maar niks daarvan. Bellen helpt niet. Sms’en ook al niet. Verschwunden, disparu, vanished.

Toch lijkt het alsof ze aan het werk is, te zien aan de artikels die ze onder handen neemt. Het wicht in kwestie verzekert achteraf dat haar stoel permanent verwarmd werd door haar eigen billen. Raak daar maar eens uit wijs! Waar zou die stoel dan wel gestaan hebben?

Het zit er vol van zotte mensen naar ’t schijnt. Mannen en vrouwen die kranten lezen en koffie drinken. Die permanent hun stoelen verwarmen met hun billen. En die niet te bereiken zijn wegens te druk. ’t Zijn zotte mensen daarachter de krantengevel. Zot van andere mensen en hun kuren. Zot van zichzelf en hun eigen kuren.

En ze horen geen telefoon rinkelen. Ik denk dat ik ga solliciteren voor de zotste job daar: Stoelen koelen!

Moerman in drijfzand gesukkeld

2007-10-16T09:12:00.000+02:00

Vlaams minister van economie Fientje Moerman heeft in het zand gebeten, een stap opzij gezet. Haar verantwoordelijkheid genomen heet dat. Vlaams ombudsman Hubeau vond dat er wel degelijk sprake was van onbehoorlijk bestuur op het kabinet Moerman. De klachten waren op het bureau van de ombudsman geraakt nadat Moerman –gesteund door de Vlaamse regering- kabinetschef Rudi Aernout de deur wees om niet al te duidelijke redenen. Het besluit van de ombudsman was net teveel voor de bufferhoogte van Fientje en dus wierp ze de ministeriële handdoek in het Vlaamse halfrond.

Onbehoorlijk bestuur! De ombudsman was tot die pijnlijke conclusie gekomen nadat hij erachter was gekomen dat er opdrachten waren uitgegeven aan een consultancy bedrijfje van –laten we het maar zeggen- goede bekenden, in casu Guy Serraes. Vriend Guy mocht in drie jaar tweehonderdduizend euro opstrijken voor opdrachten waarvan er op het kabinet Moerman nauwelijks iets tastbaars terug te vinden is. En dat is zo kunnen lopen omdat –volgens Fientje- de minister uiteindelijk zelf beslist naar wie de opdrachten gaan. Is dat zo? Waarom zijn er dan procedures voor aanbestedingen? Om die rustig te negeren?

Moerman benoemde haar eigen ventje tot bestuurder van het ‘Vlaams Europees Verbindingsagentschap’. Ze plantte ook de moeder van Freya Van Den Bossche in de raad van bestuur van het IIBT, een onderzoekcentrum voor breedband technologie. Mama Van Den Bossche is filologe. En dat allemaal omdat ze vond dat zij daar zelf – en helemaal alleen- de eindbeslissing in mocht nemen. Je moet al tot diep in Africa gaan om nog dergelijke politieke redeneringen te vinden.

Als eerste haastte Vlaams minister-president Peeters zich te zeggen dat de vastgestelde onregelmatigheid zeker geen algemeenheid was en eerder te catalogeren viel als een fait divers. Hij, en met hem de meerderheid, prezen Moerman om haar werk en inzet. Ze werd ei zo na heilig verklaard. De oppositie hield het er bij dat het niet om een accident de parcours ging maar dat het veeleer op de normale gang van zaken op vele de kabinetten wees.

Hoe Peeters het kan lijmen om enerzijds te praten over een geïsoleerd incident en anderzijds een paar dagen later een pleidooi te houden voor meer transparantie bij het toekennen van opdrachten is mij een raadsel. Meer nog, in datzelfde pleidooi hoopt minister-president Peeters ‘krachtige antwoorden’ te kunnen geven op de aanbevelingen van de ombudsman.

Maar als de vastgestelde onregelmatigheid zeker geen algemeenheid is, welk ‘krachtig antwoord’ kan hij dan verzinnen? De ontslagen Aernout had het achteraf in de pers nog over ‘het topje van de berg’ toen hij het had over de geplogenheden op Moerman’s kabinet. Misschien is dat juist de stok achter de deur waarvoor Peeters zich in die bocht wringt?

38°

2007-10-10T20:57:00.000+02:00

We hadden een weekendje Normandië gepland vanaf vrijdag. Eerst een dagje Rouen en dan op naar de kust. Dieppe en Fécamp zouden op ons liggen wachten.

Maar de griep heeft daar anders over beslist. 't Zal voor een andere keer zijn.

Ei zo na geen ei meer

2007-10-05T11:50:00.000+02:00

Er is iets met één van onze kippen.

We vonden een mini-eitje tussen de dikke eieren.

Ik vraag mij af welke kip zich nu dáármee bezighoudt !

Wordt u al geholpen?

2007-09-23T09:35:00.000+02:00

Vòòr mij in de rij staat een 'schoon madammeke', schijnbaar pas zwanger en ze wrijft stilletjes over haar buik.
"Het ziet er al goed uit," begin ik een los babbeltje, "en voor wanneer is het?"
Een paar seconden stilte.
"Man, ik ben helemààl niet zwanger!" snauwde ze terug.

Niemand zal slapen.

2007-09-21T12:06:00.000+02:00

Nessun dorma, geen van ons zal slapen
gij, die urenlang sterren kijkt
ik, die vastberaden mij
en mijn vuur met u wil delen

want pas dan kent gij mijn naam
en haal ik de maneschijn van uw lippen
met de schaduw van mijn hoofd.

en dan komt de ochtend
waarin geen van ons zal slapen
omdat er geen sterrenlicht meer is
alleen de maan ons ziet
en gij mijn naam fluistert.

All'alba vincerò!

Neen, het is niet het originele libretto maar een variatie van mij. Maar toch, niemand heeft de gedachte mooier kunnen toondichten dan Puccini.

Alle mist weggewaaid.

2007-08-23T08:13:00.000+02:00

De zuidoostenwind blies alle nevels uit ons hoofd.
Chefs hebben onze magen verwend.
Stilte en rust zalfden onze zielen.
Onze lijven met zon en liefde gekoesterd.
We hebben uren het zand lachend belopen en
onze voeten in elkaars afdruk gepast.

Vakantie!

Eén jaartje....

2007-08-12T21:57:00.000+02:00

Eén jaar is ze geworden vorige week; ons allerkleinste kleinkind. Ze heeft haar tandjes bloot gelachen van plezier. Alle vier!

En wij hebben het met haar meegevierd. Ook met veel plezier!

Friet, hamburger en cola!

2007-08-12T21:42:00.000+02:00

Eens per jaar moet het kunnen en mogen. Vettige frietjes met mayo en een al even vettige worst erbij. En dat alles overspoelen met een Coca Cola.

Ons kleindochtertje nadert de zes en we hebben er een gewoonte van gemaakt. Als wij Pukkelen en Rimpelen, en zij is bij ons op vakantie, dan gaan we collectief ernstig zondigen. Alles wat het kind nooit mag eten krijgt ze voorgeschoteld. En dus ook friet met hamburgerworst en Cola. Liefst op het terras van een frituur in de buurt van de Pukkel/Rimpelweide.

Papa en mama zijn voor een paar dagen verder gereisd en kunnen ons even niet raken. Bij ons kleindochter staat 'le festival' dus gelijk met 'la grande bouffe'

En tof dat ze dat vindt!!!

Lege Pukkelcamping dit jaar.

2007-08-06T20:47:00.000+02:00

't Is Godgeklaagd! Tien jaren lang zijn ze gekomen om van Pukkelpop en van onze privé camping te genieten. Met een variërende bezetting van tien tot vijfentwintig Fransen was ons plekje op aarde voor een dikke week een rumoerig nest. Luidruchtige babbelaars (en dát kunnen ze), goede eters (dat kunnen ze ook) en stevige drinkers (breek me de bek niet open) zakten steevast af tot op ons gazon.

Toegegeven: het zijn vrienden geworden en ze zijn nog steeds héél welkom. Ware het niet dat de ene met drie kindjes zit, de ander zit in een ander buitenland, nog een ander heeft een kroost van vier (hoe krijgen ze het klaar) en zo heeft dit jaar iedereen een reden om niet naar Pukkelpop te komen.

De meest voorkomende reden? De tickets zijn te duur geworden. En zo blijft dit jaar ons gazon gespaard van spelende Fransen.

Jammer.

De boodschap.

2007-07-29T12:26:00.000+02:00

Mijn kleinste kleinkindje frommelde wat met een papiertje dat haar mama achteloos in haar knuistje had geduwd. Zonder er veel aandacht aan te besteden hield het kleintje dat stevig vast tot het plots haar handje uitstak en mij het gekreukte vodje papier gaf.

Bleek dat er een boodschap op stond: “..en voor februari 2008 een broertje of zusje erbij…”. Laat het buiten nog maar wat regenen. Hier binnen schijnt de zon!

De clash van de groenen

2007-07-08T10:24:00.000+02:00

In mijn stad scheurt een geelgroen mobiel over straten en pleinen. Het ding heeft vrienden én vijanden.

De vrienden zijn meestal ook dikke maatjes met de bestuurder van het vlinderkleurig vliegend rijtuig.

De vijanden zijn Hollanders, meer bepaald Amsterdammers. Onwrikbaar, onverstoorbaar, onvermurwbaar. Hard als keikoppen. Te klein om gezien te worden van uit een geelgroen mobiel, te donkergroen om mooi te zijn. Ze hebben een ijzeren geduld en wachten tot..iemand hen niet heeft gezien...en hen onzacht raakt.

Waarom verven ze die dingen niet oranje? Met een vlaggestokje, met wimpel, er bovenop?

Het rode bistrot tafeltje

2007-06-29T17:27:00.000+02:00

Ze heeft ooit eens een prulletafeltje met twee prullestoeltjes gekocht voor de tuin. Niet omdat ze het nodig had maar alleen omdat ze het mooi vond.

Na een paar jaren zijn prulletafeltjes om zeep, rot, om weg te gooien. Maar zo werkt dat niet bij vrouwen die iets mooi vinden.

Ik heb het tafeltje dus hertimmerd, vermaakt, gerestaureerd. En het is nu beter dan het ooit is geweest. Ik hoop dat de stoeltjes het nog even uithouden.

Ik heb het graag gedaan. Omdat ze het zooo lief en zooo dikwijls vroeg.

Pure verwennerij is het!

2007-06-22T20:19:00.000+02:00

Een van de grote voordelen waar opa’s van kunnen profiteren is dat ze kleinkinderen mogen verwennen zonder dat ze daar direct de gevolgen van moeten dragen. Jaja, frons maar. Ik weet het: het klinkt helemáál niet netjes maar ochottekes, het doet zo’n deugd. Zoals de meeste ondeugden trouwens.

Ik heb een speeltuigenpakket laten brengen en met veel moed ben ik aan het puzzelen geslaan. Nu, vijf regenbuien, één onweer en één blauwe duim verder staat ie d’r: de schommel en de glijbaan –ook wel eens schuif-af genoemd-, het klimtouw en de trapeze.

Alles wacht op de glunderende snuitjes van mijn kleindochtertjes. Ze zullen kunnen ruzieën! En ik zal met plezier een beetje helpen….het schommeltje duwen.

Gevallen engelen.

2007-06-15T17:54:00.000+02:00

De verkiezingen hebben koppen doen rollen. Kleine koppen van te dikke nekken. Dikke koppen waarvan de nekken te dun bleken. De vloeren van Vlaamse blauwe en rode partijgebouwen liggen bezaaid met zwakjes nawiekende gevallen engelen. Ze kijken nog slapjes omhoog en begrijpen er niets meer van. Ze zijn de onbegrepen rechtvaardigheid zelve.

In Wallonië is het nog erger gesteld. Daar heeft de rode omerta en het blauw gesmeed zwaard de politiek tot gehakt hervormd. Rechts heeft in Vlaanderen gezegevierd. Die aan de rechterkant staan zijn altijd de goede engelen, zo leerden wij het vroeger al in de les godsdienst. En dus heeft de geschiedenis andermaal zuster Emanuël van de catechismusles gelijk gegeven.

En nu is het staatshoofd aan zet. Hij is niet alleen koning der Belgen maar ook het hoofd van de residerende –bijna heilige- familie en die is impliciet rechts omdat het expliciet niet mag. En wat doe je als koning bent van een land zonder regering? Juist, je laat je informeren. Au boulot! De partijleiders, niet nader genoemde organisaties en instanties komen even op de koninklijke thee, thé royal zeg maar, om zijne majesteit in te lichten. Waarom eigenlijk? De kinderen van het staatshoofd hebben toch een zitje in de senaat? En zit Jacques van Ypersele de Strihou bij het minste communautaire vonkje niet in het koninklijk kooitje van het parlement waar te nemen?

Enfin, het zijn aftastende gesprekken –pas op dames!- waaruit moet blijken welke formaties kans hebben om lang genoeg in het zadel te blijven zitten van een alsmaar heviger schuddende Belgische Nationale Merrie.

Het kan een vergetelheid zijn maar ik betwijfel het. Het heeft zijne majesteit niet behaagd om de partijleider van Vlaanderens tweede grootste partij een kopje thee aan te bieden. Frank Vanhecke moest niet naar Brussel komen wegens ongewenst. Frank kon nochtans spreken voor ongeveer één miljoen Vlamingen maar Albert II wilde hem niet horen.

Dat is een gevaarlijk discours maar het kan ook een angstreflex zijn. De partij van Vanhecke zou liever de heilige familie naar het heilig land sturen, of tenminste naar de Vrijstaat Saksen in Duitsland maar dan moet eerst eens gepraat worden met Angela Merkel. En die staat ook niet meer te springen om nóg meer inwijkelingen.

In ieder geval is het zeer gevaarlijk, zeg maar staatsgevaarlijk, om de stem van een miljoen onderdanen te negeren. De koning der Belgen is dat blijkbaar niet meer van álle Belgen. Selectiviteit en willekeur zijn géén vorstelijke rechten. Een monarch hoort daar boven te staan. Het zou toch helemáál geen zicht zijn als later tussen al de gevallen engelen er ééntje ligt mét een scheefgezakt kroontje.

G

2007-06-13T09:35:00.000+02:00

ik wilde iets posten over g

g-krachten
g-strings
g-spots en
g-plekjes

maar ik denk dat het bij g-haktballetjes zal blijven.

voor straks...

Trapbeesten.

2007-06-03T18:23:00.000+02:00

Echte wielertoeristen waren we vandaag. De picknickmand in de fietstas, goedgeluimd en vooral vol goede moed zijn we deze voormiddag vertrokken. "Een lusje doorheen Limburg" was het dappere voornemen.

Zestig kilometer later plof ik achter mijn bureau -aiai wegens een beetje zadelpijn, een ander woord voor 'rode reet'- en bekijk ik de trofeën die mijn camera kon vastleggen.

Heel graag met jullie gedeeld , wonders from bloggerland, inclusief ons picknickplekje.

Vier uur....

2007-06-02T16:50:00.000+02:00

...tijd voor een tussendoortje: aardbeien met kaas en suiker.

Dieven

2007-05-22T19:28:00.000+02:00

Gevleugelde dieven hebben dit jaar het mezenkastje geplunderd. Vorig jaar was het nog een huisje weltevree maar onlangs heeft deze Gaai brutaal de kuikentjes uit het nestkastje geplukt en er zijn gezin mee gevoed. Proper is dat!

Voor straf heb ik mijn aardbeien beschermd met...CD's! Naar 't schijnt schrikt dat de vogels af. Ik had er eerst zelf willen gaan tussen staan maar wegens gebrek aan geduld...

En omdat jullie zo geduldig naar mijne zever hebt zitten kijken gun ik jullie een blik op onze bloemetjes.

De fout in de kern.

2007-05-11T10:24:00.000+02:00

De naam Annick Van Uytsel zal nog lang nazinderen in ons collectief geheugen. Annick is nu al het icoon van de gezonde jeugd, van de blije jonge mensen die studeren, een lief hebben en vooral een thuis om naar terug te keren.

Er bestaat niets dat ook maar ten dele kan goedpraten wat haar is aangedaan. En niet alleen haar maar ook haar ouders, familie en vrienden. En dan durf ik amper denken aan haar vriend. Het is evenzeer een trieste waarheid dat al dat leed nu aan Annick voorbijgaat maar des te harder toeslaat bij de achtergeblevenen. Zij worden nu geconfronteerd met de molens van de media, allemaal gehaaid in hun domein.

Verdrietige mensen hebben weinig morele weerstand. Tientallen bladzijden worden over hen genadeloos volgeschreven met allerlei niets ter zake doende feiten, gissingen en nutteloze details. En als de pagina nog niet vol genoeg is dan schrijven ze gewoon een herhaling van een eerder artikel maar dan net iets anders geformuleerd zodat het weer op nieuws lijkt. Ook bij “Het Belang” moeten de mensen eten als het middag is. Annick Van Uytsel is bingo! Goed voor de verkoop maar dan moet je de dramatiek lang genoeg kunnen rekken.

De man die mij naar het klavier deed grijpen heet Eric Donckier. In “De Kern” van de weekendkrant herkneedt Eric het verhaal van Annick zodat het ieders verhaal wordt. Want ja, hij heeft ook dochters, en die hebben ook fietsen! Ook papa Donckier slaapt niet goed als zijn kroost niet veilig in het nest ligt maar op stap is in de donkerte. Hij mag het eigenlijk niet schrijven, beweert hij, maar hij doet het toch: “…dat ze de dader onmiddellijk vinden, dat ze hem tegen de muur zetten…” Het is die lepel die het stroopvat deed overlopen.

De zomer is toch zo lekker!

2007-04-28T20:49:00.000+02:00

Geef toe, een apéritiefje in de tuin, lekker eten en daarna even de fiets op. Richting Zonhoven om er ergens in een weide aan een ijsstalletje een beker van het beste ijsroom te snoepen. Dat is toch puur genieten, niet?

Ik moest het kwijt: de zomer is echt lekker!

't Is voor spoedig.

2007-04-25T16:04:00.000+02:00

In een vreemde stemming zijn we naar het ziekenhuis gereden vandaag. Een tante is ondanks drie chemo-kuren de strijd aan 't verliezen.

Ze ziet er nog redelijk goed uit, ze praat en ze wil naar huis. Ze weende eventjes stilletjes omdat ze beseft dat alles 'voor de laatste keer' kan zijn.

In een vreemde stemming zijn we terug naar huis gereden. We bezochten een tante die misschien nooit meer zullen zien, waarmee we misschien voor het laatst hebben gepraat en samen iets dronken.

" 't Is voor spoedig", zeggen de dokters, maar hoe zet je 'spoedig' om in uren en dagen?

Asperges!

2007-04-06T14:41:00.000+02:00

Eindelijk! Het heeft een vol jaar geduurd vooraleer de eerste paarse kopjes zich lieten zien.

Maar nu zijn ze er: de eerste asperges!

Dit jaar mogen we asperges steken (ja, zo heet dat) tot eind april. De rest moeten we weer laten opschieten tot metershoog groen. Vanaf volgend jaar mogen we pas oogsten naar believen...wel ja, volgens aanbod zullen we maar zeggen. Enig lekker receptje in iemands hoofd?

Google "Dark porcelain" project

2007-04-03T20:39:00.000+02:00

Google announces free in-home wireless broadband service "Dark porcelain" project offers self-installed plumbing-based Internet access.

MOUNTAIN VIEW, Calif., April 1, 2007 - Google Inc. (NASDAQ: GOOG) today announced the launch of Google TiSP (BETA)™, a free in-home wireless broadband service that delivers online connectivity via users' plumbing systems.

The Toilet Internet Service Provider (TiSP) project is a self-installed, ad-supported online service that will be offered entirely free to any consumer with a WiFi-capable PC and a toilet connected to a local municipal sewage system.

Horse & leg power

2007-04-02T11:41:00.000+02:00

Zonnige zondagnamiddag, dus….

De fietsen van stal gehaald en langs het kanaal tot Zolder gereden.

Oorverdovend teisterden duizenden PK’s het asfalt en werd de sparrengeur verdreven door verbrande rubber en motorolie.

Af en toe maakte er eentje een uitschuiver, maar wie doet dat eens niet hé, op een zonnige zondagmiddag?

En op de terugweg moesten onze eigen PK’s (die van onze benen) de tegenwind trotseren en het rook helemaal niet naar verbrand rubber.

Zondagmorgen

2007-03-25T14:11:00.000+02:00

1 Uur minder geslapen

wegens zomertijd.

Koffie gemaakt...

en één kopje aan bed gebracht.

Naar de bakker gefietst

en broodjes gekocht.

Ondertussen heeft een huppelend beestje...

twee paashaasjes achtergelaten.

Ontbeten.

Naar Bokrijk gewandeld en

samen magnolia's bewonderd.

't Is lente!!

Bye bye A1

2007-03-10T19:15:00.000+01:00

In 1981 kocht ik hem: mijn Canon A1 met een FD 50mm 1.4 én een FD 70-210.

Al die jaren heb ik hem met trots getorst op mijn borst. Door mijn ogen heeft mijn Canon A1 mijn herinneringen aan mensen, dieren en mooie plaatsen vereeuwigd. Lief en leed zijn door zijn lenzen gepasseerd.

Vandaag is hij vertrokken naar Luik. Naar iemand wiens A1 met precies dezelfde objectieven gestolen waren. Ik heb wellicht een mens blij gemaakt maar toch heb ik met weemoed afscheid genomen van mijn buddy.

Bey bye jong. Bedankt voor al die mooie kiekjes. Het ga je goed!

Smoor- stapel- snotverliefd...

2007-03-02T17:56:00.000+01:00

't Is een rosse, bijna rood.
Slank, ja dat wel, en zelfs een beetje dunnetjes maar dat vind ik best OK.
't Is wel een type dat je best stevig vastpakt, aanpakt, grijpt.
Eentje dat sporen nalaat in je kruis als je er niet tegenkan.
Zo eentje waarbij je de pedalen kan verliezen als je niet oplet.
Ik kan niet wachten....ik verlang er naar om mij schrijlings over haar heen te zetten. Haar te voelen in de bilnaad, in de lies.
Ik wil de zweetdruppels voelen die langs mijn rug, door mijn reet haar tere body nat maken.
Graag maak ik mij eens flink moe met 'deze rosse'.
Er tegenaan gaan, dat wil ik verdomme!
Ik wil zwetend, hijgend mijn heupen schuren op haar frele lijf, haar in mijn handen klemmen, vooruit duwen met forse stoten van mijn dijen en benen.
Ik wil mij horen kreunen op jou, mijn rosse droom, mijn rooie vlam.

Let's fight together..

A doll's house

2007-02-19T19:06:00.000+01:00

't Is toch te gek hé; hoe ouder ik word hoe meer babyspullen in ons huis komen. Een babystoel, een kussen om de luiers te verversen en ja, we hebben de natte doekjes al klaarliggen voor het schoonvegen van hun poep.

Onze nieuwste oogappel heeft haar eigen spullen klaarstaan voor als ze langskomt. La petite princesse est arrivée en al haar hebben en houden staat klaar om het haar zo leuk mogelijk te maken.

Het andere princesje (iets groter en een paar jaar ouder) heeft al een hele grote doos vol met spulletjes waar haar papa destijds het huis mee onveilig maakte. Hij was toen ongeveer 5 jaar en het heeft een hele tijd geduurd alvorens hij het inruilde voor boeken.

In de mand met pluchen beertjes en andere knuffels zitten nog sommige jarige exemplaren bij waaraan hun ouders nog urenlang aan gezeverd hebben. Het kleintje mag die taak nu overnemen.

Als ze groot zijn zal opa het hun eens vertellen, zie!

woensdag, 14 februari 2007

2007-02-14T10:10:00.000+01:00

groen-grijs

met diepglans

zoekt bruin-zwart.

goedemorgen.

helemaal gek
van die kleuren.
de hele dag
kruispuntblikken.
ziende doen
kijkend zeggen.

's avonds
ogen toe
jij eerst!
neen, jij eerst.

morgen weer
goedemorgen?

Snot, véél snot.

2007-02-09T16:42:00.000+01:00

Mijn hoofd voelt eens zo dik aan dan het is. Bovendien zit het ook nog eens barstensvol. Niet met wat er normaal in hoort te zitten maar met...snot!

Snot met bakken. Ik kan net zo goed een emmertje aan mijn neus hangen. Ik lijk op een snotmachine met mitrailleurkracht, een goed draaiende gelatinefabriek. De wasmachine kan nauwelijks het aanbod aan plakkerige zakdoeken verwerken.

Mijn neusje ziet al flink rood. Hij neigt zelfs naar het paars en dat is echt niet van overmatig alcoholgebruik. Al dat gesnuit en geveeg met en aan dat arme ding!

Maar ik heb met deze wapens de tegenaanval ingezet: Paracetamol(500mg), Pseudoephirine.hydroclorid(60mg), Calcii Phospas, Ac. Malic, Natri Citras, Ac. Citric, Aspartam, Sorbitol, Mannitol, Titan Dioxid, Chinolieini Flav., Citris grandis-passion-fructus et citreus aromae.

Dat alles in een kopje heet water oplossen en leegslurpen. Het zal ze leren, de bacillen!

Cyrano de Bergerac moet in zijn tijd toch afgezien hebben als hij een snotvalling had. Die had, gezien de lengte van zijn reukorgaan, bijna een neusveegtoestel nodig met afstandsbediening.

Overigens, Cyrano hij loog tot hij zwart zag. Waarom eigenlijk?

(Oei, is dat racistisch? Of bestond dat toen nog niet? Haaaaaa....tjieeeee!)

Ma nichée.

2007-02-05T18:23:00.000+01:00

Mon fils est né le 10 février 1973 à Hasselt en Belgique. Ils faisait froid ce jour, on dit.

Sa scolarité et son parcours professionnel sont pour le moins atypique. Depuis son «bac» en économie il s’est engagé dans des études en Economie Appliquées (TEW en Néerlandais), dont il a fait les deux premières années a Diepenbeek (Belgique), avec l’obtention d’une licence es Economies Appliquées à l’université de Rouen.
L’année suivant cette obtention de diplôme et en entamant la maîtrise, il crée son entreprise (une pizzeria avec livraison à domicile) avec Claire, sa femme. Il a le souhait de faire en 5 à 6 ans le cycle complet d’entreprise : la création, le fonctionnement pendant quelques années et puis la vente. Ce qu’il a fait avec succès : la pizzeria est toujours existante à Dieppe.
Ensuite il a entamé quelques années en bancassurance, en tant que conseiller patrimonial puis conseiller professionnel. Depuis la naissance de sa fille, la notion de Développement Durable est venu de plus en plus dans sa vie avec la réflexion suivante : «Comment trouver le bien-être humain tout en conciliant son environnement naturel, social et économique avec les moyens du moment ?» . Peu de temps après, il rencontre Pierre Douay, un client à lui, et une réelle osmose s’opère. En tant que responsable en communication et développement, mon fils a l’occasion de se former et s’exprimer sur ce qui lui est cher : le bien-être de l’Humain et le bien-être des générations futures.
Pierre Douay, le photographe animalier et naturaliste a conçu un événementiel «Un cadeau pour la Terre» dans lequel il utilise ses photos pour expliquer la nécessité de protéger l’environnement et d’agir comme ligne de mire pour le Développement Durable. Cet événement a lieu dans les lieux publics, est parrainé par Mme Tokia Saïfi et est sous le haut patronage du Parlement Européen Haut patronage obtenu avec lui (oui, mon fils). Seul regret : malgré le fait de l’enthousiasme de ces interventions avec des élèves de tout age, visiteurs de l’expo, participants aux conférences données… jamais il n’a pu réaliser un suivi de ses interventions afin de faire en sorte que les paroles deviennent actions. La création de l’Association Active pour une Vie Durable, dont il est l’initiateur, comblera ce manque ….

Mis à part ce métier, qui est sa vraie passion, mon fils aime la lecture, joue au tennis et adore passer du temps dans son potager et de passer au moin une vacance chez ses parents à Hasselt.

Da was't ! Het verhaal van mijn broed...

Ha, is da La Vista?

2007-02-04T10:10:00.000+01:00

Ik ben er niet goed van. De gelegaliseerde woeker van Microsoft heeft bijna het summum van het kwade bereikt. Vista is het kenmerk van het duivelskind.

De goedkoopste versie (een gestript skelet) kost hier 120 euro. In Duitsland 72 euro en in China 3 (drie) euro.

En zo komt het dat Bill Gates's prive fortuin even groot is als het jaarinkomen van de drie miljard armste mensen ter wereld. (lees het nog eens opnieuw als je het niet gelooft)

Hij wordt daarbij stevig geholpen door politici a la Fientje Moerman en consoorten die (kruip-kruip-voor Billie) er in slagen om Windows te promoten ipv GNU oplossingen (Linux - open Office - Gimp)

Zelfs bij de campagne 'Internet voor iedereen' hebben ze Bill's kas gespekt met 100 euro per PC en werd niet gesproken over de gratis alternatieven. Straffer nog, niemand kon in dit programma een PC kopen ZONDER Windows! Bah!

Ik word daar niet goed van en moest het dus even kwijt......sorry *zucht*

Filip van ons land.

2007-01-26T19:55:00.000+01:00

Geachte heer Van België, De Belgique, Von Belgiën of hoe je naam ook is. (afhankelijk van waar je bent in ons land).

Hoe heet u eigenlijk in het buitenland?

Pijnlijke 'blauwziekte' slaat toe.

2007-01-14T10:46:00.000+01:00

Hasselt stond een beetje verweesd in de wereldkijker de laatste dagen. De reden? Een Belgische prins getuigde voor de rechtbank en dat is zeker niet alledaags. Nou ja, getuigen is een groot woord. Veel meer dan 'het staat allemaal in het document' is het niet geworden en dat had ook wel met een sms'je gekund volgens mij. Daarvoor werd de halve stad ontruimd en over de kosten daarvan wordt niet gesproken. A votre service, Monseigneur.

Het gaat over facturen die door de zeemacht zijn betaald voor goederen en diensten die onze prins op een of andere manier ten goede kwamen. En de prins? Die weet van niets! Die beseft blijkbaar niet dat, wanneer er gewerkt wordt in zijn villa of als er goederen worden geleverd aan een dierenkliniek, er ook geld moet zijn om dat alles te betalen.

Toch vraag ik mij af waarom hij dan zelf de kleuren voor de muren kiest en herkiest, een digitale camera aanvaardt zonder de herkomst ervan te kennen, meubels laat aanrukken en niet eens weet wie dat allemaal betaalt. Als de prins zelf mee beslist over het wat en hoe dan is het 'ik weet van niets' achteraf eigenlijk onfatsoenlijk. En dan blijf ik nog beleefd.

Zou het kunnen zijn dat de Koninklijke entourages zó wereldvreemd zijn geworden dat ze zelfs niet eens meer beseffen dat de dingen des levens ook geld kosten en dus meer moeite vragen dan 'het zou zijne majesteit behagen dit of dat te ontvangen'?

Voor de prins is een inkomen van 300.000 euro per jaar nauwelijks iets om mee rond te komen. Hij heeft dat vaker geventileerd in de pers tot grote ergernis van pa en ma. En dus heeft zoonlief zich een camera laten cadeau doen door de marine. Een dingetje van een paar honderd euro!

Als mijn bloed naar de kaken stijgt van schaamte, dan worden die rood. Ik heb die van de prins niet zien blauw worden, die van zijn vader trouwens ook niet. Ze hebben géén fouten gemaakt maar ze gaan alles terugbetalen, zomaar, en dat zegt genoeg.

En ons leger? Na de grote schandalen in de landmacht is nu de zeemacht aan de beurt. Het is angstig afwachten wanneer de luchtmacht met vreemde hoogvliegers op de proppen komt.

Maak dat mee!

2007-01-09T14:09:00.000+01:00

Het koordje.

Vroeger, toen ik nog in een andere stad in een flatje woonde, belde onze buurvouw aan. Kompleet over haar toeren. Ze was 'het koordje' kwijt en wist niet meer wat gedaan! Blijkbaar wilde ze een tampon verversen en was het muisje het staartje verloren. Nu ja, héél gênant natuurlijk, maar o zo menselijk. Wij konden niet zélf het touwtje gaan zoeken (alhoewel :)) en dus stuurden we haar naar de dokter in de buurt.
Een half uurtje later stond een breed-smilende buurvrouw aan de deur: ze had helemaal geen tampon ingebracht! Als ze zelfs dààr geen orde kunnen houden!

Ringtones.

Ik zit in de bus en naast mij zit/hangt een sjofele jongen cool te wezen. Ineens rinkelt mijn PDA: 'Old Phone' en goed luid. De kerel naast mij schrikt zich rot (dat zie je aan de wijd opengesperde coole ogen) en na het gesprek zegt hij: "Ma man toch! Ge moe zo 'ne ringtone downloaden in plaats van die stomme bel!" Ik heb hem eens bekeken en rustig geantwoord: "En gaan ze mij dan ringtonen in plaats van bellen?"
Hij is op een andere bank gaan zitten, de coole.

Warranty

Ik kocht een kaars. Niet zomaar een kaars maar een sierkaars, mét een geurtje. Er zat een labeltje op: "Warranty voids when label is removed." Maar het labeltje zat bovenaan de wiek!

La praline et le ballotin.

2007-01-07T19:13:00.000+01:00

In 1857 opent Jean Neuhaus een snoepgoedwinkel in de prestigieuze Koninginnegalerij in Brussel. Zijn kleinzoon maakt de eerste gevulde chocoladebonbons in 1912 die hij 'Pralines' noemt. Zijn vrouw ontwikkelt het doosje waarin de lekkernij netjes en zonder beschadiging kan worden verpakt, de 'Ballotin'.

Voilà, nu weet ge't! En vergeet het nooit meer!

Inktvis

2007-01-02T20:18:00.000+01:00

Eindejaar = kustijd. Het moment dat je vrienden en familie 'het allerbeste' wenst en dat ook nog eens onderlijnt met een drietal zoenen. Alhoewel..zoenen...

Ik maak meestal onder vrienden en familie geen onderscheid tussen mannen of vrouwen. Ik leerde van de Fransen dat iedereen wel wil gekust worden. Zij doen dat tweemaal, wij drie keer. En toch zijn er van die flauwerikken (m/v) die je benaderen alsof je een rauwe inktvis bent. Die een fletse nauwelijks-aanraking op je wang een kus gaan noemen en die duidelijk niet zijn opgezet met al dat zoenend gedoe. Die deinen ook onmiddelijk terug achteruit als ze hun plicht gedaan hebben. Oef...

Maar gelukkig zijn er ook van die echte pakkerds bij. Mannen wiens baarden tegen de jouwe schuurt. Vrouwen waarvan je de lippen duidelijk voelt op je kaak en de kus hoorbaar kinkt. Zaaaalige mensen zijn dat en je merkt het ook aan de manier waarop ze je benaderen. Alsof je een inktvis bent, maar dan lekker zuiders bereid.

Des goûts, des couleurs et des bisous...smak smak smak!

Pak-je poëzie.

2006-12-30T12:21:00.000+01:00

De tocht door de laatste dagen van het jaar is ook een jacht op cadeautjes. Krijgen en geven wisselen elkaar af en iedereen doet om bestwil.

Tussen de leuke dingen die mij te beurt vielen was deze dagkalender van de poëzie beslist een voltreffer. De schenk(st)er wist dat ik regelmatig een wolkje poëzie uit de hemel pluk en bedacht me met deze selectie van Menno Wigman en Alfred Shaffer. Vele dichters zijn mij onbekend maar daar dienen de bundels voor, nietwaar?

Een blaadje schone letteren voor elke dag.

Merci, mooie mens!

Knippende toeter.

2006-12-28T10:45:00.000+01:00

Een tijdje geleden spoorde ik naar Brussel (Schaarbeek). Een hele trip als je in Kiewit vertrekt en dus ging de mini-DVD speler mee en 'Famous conductors'. Een ticket kan je niet kopen onder de Philipsbrug, en het online bestelde ticket lag klaar op het tafeltje voor me. Even later is de conducteur er. Een nette, jonge kerel die, goed gewassen en geschoren, in een sjiek grijs pak was gestoken. De rode kepie stond netjes op de bijna even rode haren.

Dan ziet de man blijkbaar iets liggen op de grond, bukt zich en .....poeeeep....daar ontsnapt die jongen toch wel geen toeter van een wind zeker!
Hij richt zich terug op en ik zie een gezicht dat al even rood is als de kepie en de haren. De man wil iets zeggen en merkt dan dat ik langzaam de oortjes verwijder, hem in de waan latend dat ik van niets weet. Hij was zichtbaar opgelucht (!).

Het ticket was rap betaald en de toeteraar verdween ook al even snel. Naar de collegas voor de straffe verhalen waarschijnlijk.

Zou hij bloggen? Toeterend? Hebben jullie ook iets dergelijks meegemaakt of is het jou zelf overkomen? Vertel het! (en zet het raam even open.)

Cookin!

2006-12-27T15:36:00.000+01:00

Het kerstavondje hé. Traditioneel, dan eens hier en dan eens elders. Dit jaar was het te doen bij een vriendin en haar zoon, mijn petekind. Samen zouden wij 'de vrouwtjes' eens verwennen met een uit de kluiten gewassen eetfeest.

En aldus geschiedde:

Champagne
*
Gepureerde kabeljauw met gerookte zalm in frambozencoulis en verse munt.
*
Venkel-tomatensoep met koriander.
*
Varkenshaasje in bladerdeeg met witloof en paddenstoelen.
*
Kaasschoteltje
*
Romige witte kaas met chocolade, noten en noordkrieken.
*

Koffie met nog vanalles lekkers.

Wie zei daar iets in de zin van "Als de frietkoten maar open zijn!" Haha, mis poes!

Mijn wensen voor alle mensen.

2006-12-21T21:02:00.000+01:00

't Is mooi geweest, en goed. Veel geleerd van "de bloggers", goed en anders goed. Mooie dingen gelezen en gezien. Stoute post gelezen en ook venijnige. Het hoorde er allemaal bij.

De goeden hebben regelmatig hun pen geslepen, de anderen hun gebit.

En daarom beste Dorien, Heleen, Eefje, Tineke, David, Noortje, Pieter Jan, Els, Silk Seven (alias Split), Tine, Roger, William en alle onbekende bezoekers, mijn allerbeste wensen voor het volgende blogjaar.

En als de klok twaalven slaat zal ik aan jullie denken.

Prosit!

Gelezen, gehoord en van commentaar voorzien.

2006-12-16T20:22:00.000+01:00

't Amèrikontje, 't Amèrikontje, supergoe en goeiekoêp.
Cheap asses with Stars & Stripes?

Plato
Een GPS voor zoekende zielen.

Mensen begrijpen alleen maar de pijn die ze voelen, niet die ze veroorzaken.
No comment.

Donneer aan het fonds voor de slachtoffers van landmijnen.
En waarom geen 'recyclagebijdrage' voor de slachtoffers heffen op de verkoop van landmijnen?

Krijgen vult de hand, geven vult het hart.
't Is bijna Kerstmis hé, dan is iedereen wel eens zwak, ook de gierigen...

De juffrouw van de broodjesbar, is dat een smeerpoes?
No comment wegens te gevaarlijk.

Volgens een studie blijkt dat, als vrouwen klaarkomen, een deel van hun hersenen weinig bloed krijgt.
Ahh! Dáárom doen die zo ......ehhh....euhh.....ach ja, laat maar...

Beauregard, la belle.

2006-12-10T20:50:00.000+01:00

Ik heb haar behoedzaam in mijn handen omsloten. Ik was zelfs een beetje bang om haar mooie lijf te beroeren. Want ja, ze was mooi geworden door haar ouderdom en dwong respect af met haar uiterlijk. Wars van alle opmaak en franje hield ze haar ware aard al die tijd verborgen. Gehuld in een donkere teint en getekend door het stof van de tijd wachtte ze geduldig, de jaren tellend, tot vandaag.

Want vandaag was haar grote dag. De entrée in het volle daglicht dat ze zo angstvallig schuwde sedert haar geboorte. Ik heb haar schaamteloos begluurd toen ze daar stond op het witte tafelkleed, haar podium, haar forum, haar enig optreden ooit.

Met een zuchtje liet ze de kurk los; de laatste bescherming van haar diepste wezen, haar oprechte ziel. Ze weet dat ze niemand kan beliegen omdat ze enkel kan geven zonder recht op wederwoord.

Mijn lippen hebben haar beroerd en bevestigde mijn vermoeden: dit is een schoonheid. Zij was het magnificat van de smaak en heeft mijn tong gestreeld. Meermaals, o zo stout en o zo gul, en heeft zich volledig aan mij onderworpen. Tot ze leeggelopen en uitgeput, zich roerde in mijn hoofd. Schaamteloos mij bedwelmend met haar laatste droom: mij behagen tot haar einde.

Chateau Beauregard 1996.

De werf: episode finale!

2006-12-07T20:50:00.000+01:00

Het wordt tijd om de vloer te leggen. Dus moet eerst chape gebracht worden. Als die goed waterpas ligt dan zal het tegelen vlot verlopen. Chappen is dus de eerste uitdaging (wat betreft de vloer :)
Daarna begint voor mij een tweede grote uitdaging: vloeren leggen. Nooit gedaan - zelfs niet eens geprobeerd. Maar toch aangedurfd! En zie de zwoegende mens!

Als alle tegels gelegd zijn dan worden die 'ingewassen', dwz: met erg vloeibare cementmortel worden de voegen volgegoten. Vies blubberwerk omdat je letterlijk met een aftrekker door de cement moet strijken om alles goed op te vullen. Het is gelukt: de vloer ligt er netjes bij! Daarna zijn we aan het verven geslaan. Alles heeft twee lagen kalkverf gekregen. Kalkverf is een ecologisch verantwoord produkt, op waterbasis. Toen ze de meubeltjes brachten voor de tuinkamer is mijn lief meteen aan de slag gegaan en heeft de kussens gemaakt die in de leunstoelen moeten passen.

Vanavond hebben we dan ons eerste glas gedronken in de nieuwe tuinkamer en we hebben er ook lekker gegeten: frietjes van de frituur! Lekker! Er was geen tijd meer om te koken.

In het weekend ontvangen we de eerste gasten: de kinderen en de kleinkinderen. Kwestie van de boel stijlvol te openen.

F I N

Sunrise

2006-11-30T18:25:00.000+01:00

Wat kun je voelen als je de gordijnen openschuift en je krijgt dit schilderij te zien:

"Sunrise in Kiewit."

Door de mist heen die over de velden hangt zie je een zwoegende zon -pas ontwaakt - die alle moete heeft om een beetje warmte naar ons te sturen. Het gevecht tussen nevel en zon om de overheersing van ons landschap. Je zou voor minder al eens wat vroeger opstaan.

Pyjama

2006-11-25T21:19:00.000+01:00

Ik trek soms wel eens een pyjama aan om 's avonds door het huis te peddelen of om gewoon te niksen. Heerlijk als je lekker gedouched bent. Om te slapen verdwijnt die meestal op de stoel in de slaapkamer.

Kijk! Ik heb deze week een nieuwe gekocht. Mooi?

En u?

Draagt u ook pyjama's?

In blitse kleurtjes?

Is een tshirtje al voldoende?

Moet het, voor de dames, een lange nachtjapon zijn?

Vertel het! Vertrouw aan deze edele blog het eerste stukje van je avondritueel toe!

Normandië, zondagochtend.

2006-11-20T20:08:00.000+01:00

Normandië, zondagochtend.

Een paar weekends geleden zijn we nog eens naar Normandië gereden. Bij de ochtendwandeling naar de 'Falaises', de eerste koffie nog in de hand, overviel mij datgene wat schilder Monet zo begeesterde aan deze streek: het licht! Zeer bijzonder licht hebben de Normandiërs! En het wisselt verbazend snel.

Toevallig dobbert daar een klein wit zeilbootje, wachtend op een zuchtje wind die de mist wegblaast en het zeil bol zet. Tevergeefs, want tegen alle regels in is het windstil. La Manche zonder wind...ook een rariteit! Ik heb geluk deze morgen. Wie zou er in dat bootje zitten en zouden ze wel willen varen? Misschien is samen dobberend dromen in de mist véél leuker!

Rechts van mij doemt Fecamp op. De zee lijkt te stomen en de waterdampen houden de stad in hun greep. Ze slapen nog, de Fransen, en zijn blijkbaar de schoonheid rondom hen moe gezien. Ze houden hun "Grasse Matinée"; lekker lang uitslapen.

Links ligt Saint Léonard. Volledig ingesloten door weilanden, de zee, de lucht en 'het licht'. Geen stad, geen dier, geen mens en ook geen wind laat zich zien of horen.

Het licht heeft mij op die zondagochtend ook overvallen. Schilderen kan ik niet maar een fototoestel helpt als je het anderen achteraf wil laten zien. Voor mij hoeft het niet; de plaatjes zijn al weggeschreven in mijn herinnering. Iedereen is Claude Monet in eigen gedachten.

De koffie is intussen koud geworden maar dat was ineens niet meer jammer want ik had het 'licht' toch al gevangen en ben gewoon een verse mok gaan halen.

De werf: episode VII

2006-11-12T10:48:00.000+01:00

Het heeft lang geduurd, ik weet het, maar ja, we hebben niet alles altijd zoals we het willen hé. Ondertussen is er toch wel een en ander veranderd in en rond 'de werf'. Kijk, de stukadoor "de plakker" is al geweest en nu alles wit is lijkt het al stukken beter. Bovendien is het plafond volledig af, inclusief schilderwerk!

Have a look!

Het wordt winter en dus vergeten we zeker de verwarming niet! Menslief, is me dat een gesukkel om een extra radiator aan te sluiten al er vroeger niet echt voorzieningen zijn gemaakt! Maar het is gelukt en het wordt gezellig knus en lekker warm!

Have a look!

En dan het raamwerk! Alles is netjes geplaatst en afgewerkt. Binnen en buiten. Nu moeten we nog de vloer isoleren en betegelen en de dakranden afwerken. De oude deurdorpels gaan eruit! De vloer wordt dezelfde al die in het huis ligt, zonder overgang. Daarna gaan we van een terras dromen.

Het houdt niet op!

Have a look!

Radio 2

2006-11-11T19:40:00.000+01:00

Donderdag, late namiddag omstreeks 16.30u. Een helder telefoonstemmetje zegt dat ze van Radio 2 is en dat ze voor Avondpost iets willen zeggen over bloggen en bloggers.
"Of ik een blog heb?" Alsof ze het niet wist! Waarom zou ze me anders bellen, voor een wild avontuur in de Hechtelse Duinen misschien? "Ja zeker, ik heb een blog: M E D I O N."

"En hoe oud ben je?" Lap, alweer iemand die het een curiosum vind als je wat ouder bent dan zij en iets jonger doet dan een ander! Ik heb gelogen: ik deed er nog een jaartje bij :) 58! Nèh!

Of ze een reporter mocht langssturen voor een 'live' interview. Ieps..slik..ehh ja, doe maar. Even later staat op mijn oprit een radio-2-wagen met grote bolantenne die netjes naar het zuiden werd gericht en zat in mijn bureautje een gemicrofoonde medemens druk te doen met allelei verbindingen met 'het thuisfront'.

Geen voorbereiding, geen vragen vooraf, los uit het vuistje zou het gaan. De intro sterft weg en yep, we zijn vertrokken! En ja, na een paar oppervlakkigheden komt de rekel to the point want zijn knijpoogjes vielen op een post van 31 mei 2006: Zoenlippen. "Ahaaa gotcha", zie ik 'm denken!

"Waarom, hoe, wat is dat?" Leg het maar eens uit in twee minuten: "Wat zijn zoenlippen?". Maar ik heb mijn plan getrokken en achteraf heb ik het met plezier op de site van Radio 2 herbeluisterd.

Ben toch een beetje rood geworden...mij interviewen over zoenlippen.
Onaangekondigd! Onvoorbereid! En dan stuurt ze iemand anders, een jongeman!

De werf: episode VI

2006-10-08T10:52:00.000+02:00

Eindelijk! Er zit opnieuw schot in de zaak. De werf is terug ontwaakt. Nu lijkt het plots alsof iedereen tijd in overvloed heeft: "Wanneer mogen we komen? Wij zijn klaar hoor!", en nog van dat moois. Het ziet er ook naar uit dat iedereen ineens op droog zaad zit: "Stort je een voorschot? Mag ik een rekening sturen? Heb je cash in huis?" Ik vraag me af wat er gebeurd is. Een après-vacances-syndroom misschien?

Ze zijn dus gekomen: de verandabouwers, en het moet gezegd worden: mooi werk. In hun kielzog kwamen ook de mannen die een nieuw plafond gaan maken. (De offerte was nog niet eens ondertekend en ze stonden al aan de deur, klaar om te starten). Enfin, ze zijn ook maar meteen aan de slag gegaan. En zie: op één dag hangt heel de constructie al aan het dak!

Het moet allemaal nog worden afgewerkt, bijgewerkt, herwerkt. Werk genoeg dus. Ikzelf ben ondertussen bezig met de electriciteit en dat is een bijtend beestje: ik vrees dat mijn haartjes nooit meer gaan platliggen!

Ben ook bezig met het berekenen van de verwarming en het leggen van de buizen daarvoor. Dat moet allemaal in orde zij vóór woensdag want...ook de stukadoor (de plekker) heeft zich gemeld: "Of hij mag beginnen? Zorg jij voor een voorschotje? Heb je cash in huis?....". Mensen toch! Zou het iets met verkiezingen te maken hebben?

Ik laat het jullie nog weten: woensdag of zo.

Schildertje kleurloos (bis)

2006-09-23T11:53:00.000+02:00

iemand verfde het plafond donker
behing de muren zwart
overschilderde kleuren
vlek na vlek met grauwte
er is niets meer te weerkaatsen
en niets meer te zien
ook geen spiegel die mij ziet
en ik de spiegel niet

Vino tinto?

2006-09-14T16:21:00.000+02:00

Jullie wisten het al; we hebben nogal wat druiven staan in onze tuin. De oogst is biezonder goed dit jaar en we kunnen het niet allemaal opeten. Wat gedaan? Persen! Druiven persen en het sap bewaren, drinken, 'iets mee doen'.
Ik heb bijna 30 kilo druiven geplukt, gewassen, van de trossen gehaald en in de sapcentrifuge gekieperd. Resultaat? 6 Liter heerlijk druivensap.
Een gedeelte gaat in de vriezer voor onze kookkunsten (coulis), een ander gedeelt staat in de koelkast voor 'consumtie' en de rest is eigenlijk al opgedronken tijdens en na de druivenbehandeling.
Het sap bevat nog veel 'vaste' delen zodat het eigenlijk eerst nog moet bezinken maar het is zóóóó lekker dat ik er niet vanaf kon blijven. Ik heb er gisternamiddag meteen een aantal glazen achterover gekieperd. Te veel natuurlijk Met als resultaat dat de darmen een grondige spoelbeurt hebben gekregen....

Ach ja, de mens is zwak. Het moest maar zo lekker niet zijn.

Stem LdF! Maar wacht nog even....

2006-09-14T12:02:00.000+02:00

Een paar dagen geleden; zonnetje schijnt en deze jongen fietst goedgemutst over de kleine ring rond Hasselt. Flinke vaart want dat koelt lekker af (tot je afstapt).
Op de fietsroute heeft 't stad een paar petanquebanen aangelegd. Jaja, je leest het goed! Op de fiets- en wandelweg! Ter hoogte van het seniorencentrum 'De Boelvaar'. Je ziet er nooit iemand een balletje werpen maar ja, ooit zal het wel eens nodig geweest zijn zeker? Maar ik wijk af en dat is precies wat ik ook had moeten doen toen ik de banen naderde. Ik ben er al minstens honderd keer voorbij gefietst maar deze keer liep het mis.
Verstrooid? Rondgapen? Schoon volk in de buurt? Wie weet het? Ik in ieder geval niet. Wat ik wél weet is dat ik plots met een rotvaart de hoogte in schoot en dat ik -een beetje versuft- boven op de petanquebaan stond. De fiets netjes in de hand.
Alle loshangende en vastzittende delen onderaan mijn dierbaar lijf voelden nogal pijnlijk aan. Niet verwonderlijk: de banen liggen in een bak van pakweg 20cm hoogte. Als je daar 'volle bak' tegenaan knalt....
Resultaat: mijn dierbare fiets heeft zware averij opgelopen, band, wiel, voorvork, lakschade....alé het gaat weeral geld kosten.
Nog een resultaat: mijn loshangende en vastzittende delen onderaan mijn dierbaar lijf hadden toch wel wat lieve en zachte zorgen nodig, maar dat kost gelukkig niet zo veel. Je moet er alleen iets voor terugdoen. Een soort ruilhandel dus.

Een petanquebaan aanleggen op een fietspad! Knettergek zijn ze!
Wacht nog even met stemmen op de LdF-partij. Ik wil eerst het partijprogramma van de petanquepartij zien...

Stem LdF. Leve de fiets!

2006-09-10T18:19:00.000+02:00

Deze morgen als eerste opgestaan om koffie te maken en daarna met de fiets naar de warme wakkere bakker gereden om broodjes. Méér broodjes dan gewoonlijk want het weer was beloftevol en onze fietsen stonden startensklaar. Gereed voor een tocht doorheen Limburg.

De route werd tijdens het ontbijt vlug bepaald: "We gaan 'die' kant op en we zien wel..."

Het is geworden:Hasselt - Bokrijk - Genk - Winterslag - Opglabbeek - Opoeteren - Superdorp Niel-bij-As - As (pintje gedronken aan het station) - Genk - Boxberg - Bokrijk - Thuis.

Op de teller stond bijna 75 km. Onderweg hebben we, liggend op onze rug, de broodjes verorberd. Liggen in het bos...dat levert een vreemd plaatje op. Al goed dat ik toch nog mijn PDA bij had. Achteraf tegen een flinke boom geplast en mijn lief in het te hoge kriebelgras.

Terug op weg en ergens in de bossen van Niel-Bij-As: Telefoon! Van iemand die daar een paar huizen verder woont! De duivel bestaat dus toch! Hoe kan dit nog toeval zijn?

Die het fietsroutenetwerk, en vooral de bewegwijzering, heeft bedacht, verdient het ereburgerschap. In elke stad en gemeente van Limburg! Ik stem voor niemand anders.

Leuke dag geweest! Mooi weer, weinig wind en vooral...het gezelschap. 't Is niet meer kapot te krijgen...vandaag dan toch niet...

en morgen zien we wel....

Kunst in de tuin

2006-08-26T17:53:00.001+02:00

Je wist het nog niet; ik des te beter. Mijn lief maakt kunststukjes. Voor in de tuin én voor binnen. Ik heb je al laten kwijlen bij de aanblik van al het lekkers dat haar tuin voortbrengt. Nu toon ik maar al te graag de werken die ze maakt om hier en daar te zetten/hangen tussen bloemen en struiken of om een kale muur te decoreren.
De vernissage:

Intermezzo: Groenten en fruit.

2006-08-13T13:24:00.000+02:00

Beloofd is beloofd: ik zou de bloggende collegae een blik gunnen op de voortbrengselen van onze tuin. Niet dat het allemaal mijn verdienste is hoor. Neen neen, het zweet van mijn lief kleeft aan elk stukje groente en fruit. Waarvan hieronder de stille getuigen (en mijn immens grote dankbaarheid voor zoveel lekkers en moois).

Bonen en prei

Italiaanse en Belgische tomaten

Kolen en asperges

Paprika en sla

Pompoen en Red Hot Chili Peppers (yesss!)

Selder en wortelen

Meloenen en aardbeitjes (de late soort)

Okker- en hazelnoten

Appels en peren

Druiven

Maar er is nog véél meer. Een andere keer misschien. Als bovenstaande allemaal op is ...

De werf: episode V½

2006-08-04T19:19:00.000+02:00

De isolatie zit op z'n plaats. We zijn voorlopig uitgespeeld. We kunnen niet verderwerken tot dat de gevel is opgemeten en ingebouwd.
De gevel. Dat zijn de glaspanelen, de draaideur en een dubbele schuifdeur. Over heel de breedte is een bovenbouw van kleinere raampjes voorzien. Kwestie van zoveel mogelijk licht binnen te halen.
Het wordt dus wachten op anderen en dat is knap vervelend.
Ondertussen wordt het dak voortdurend getest op de waterdichtheid. Het blijft maar regenen maar we laten het niet aan ons hart komen: we genieten toch al volop van het afdak. Eten, keuvelen, en nog zo vanalles kan dus nu lekker droog en beschut.
Om toch nog iets leesbaars te produceren ga ik eens in de tuin duiken. Hoe zou het met de asperges zijn? En met de tomaatjes? En met al die andere lekkere dingen die mijn lief zo graag teelt?
Come and see next time!

De werf: episode V

2006-07-30T12:58:00.000+02:00

Deze week heb ik het wat rustiger gedaan. De temperatuur heeft het trouwens niet toegestaan dat er gekke bokkesprongen gemaakt werden. Allé, het dak ligt erop en nu is het tijd voor de 'inrichting'.
Elke kamer heeft electriciteit nodig voor stopcontacten en verlichting. Dus: aan de slag met slijpschijf, hamer en beitel, en veel goede moed. Gaten maken en bedrading leggen. Piece of cake!

En uiteraard blijft het daar niet bij. Als we niet in het duister willen blijven zitten dat moet je verlichting voorzien. We laten hamer en beitel voor wat ze zijn en hanteren de boormachine. Daarmee maken we gaten in het houtwerk om de bedrading door te trekken. Ondertussen merk ik ook dat, maarmate je hoger gaat werken, de temperatuur ook aardig kan klimmen. Maar nu kan ik in de schaduw blijven en in mijn bloot bovenlijf en dito benen de zon een beetje uitdagen.

Ziezo, als alle draden op hun plaats liggen dat moet je natuurlijk de verbindingen gaan 'doormeten' en testen. Later, als het plafond is gemaakt, dan kan je er niet meer aan wanneer er iets schort. (bv dat de stofzuiger stopt als je het licht uitdoet :) ) En dan is het tijd voor de isolatie. Daarmee bereik je onmiddelijk resultaat: de warmte van het dak speelt nu bijna geen rol meer en in de winter zal het lekker warm blijven in de tuinkamer. Maar voorlopig is het nog zweten en plakkerig met rotswol bezig zijn. Vieze boel! Ik nies me te pletter!

En dan is het weer donderdag! Kapermolen wacht op mij en dus haast ik mij daarheen in gezelschap van de vrouwen van mijn leven en daar nog een paar vrienden bij. Groove Grocery zingt en speelt het zeil van de tent en ja, de Palmkes doen weeral deugd! De wekelijkse bluswerken missen hun doel niet. Zou de brouwer er nog niet aan denken om mijn blog te sponseren?

Vrijdagavond na het werk: lekker gekookt, tafeltje mooi gedekt voor twee op de werf, flesje wijn en een kaarsje erbij en heerlijk gezelschap. Wat kan je als pseudo-bouwvakker nog meer wensen? Een regenbuitje om wat te koelen en ook omdat je heerlijk droog blijft onder je eigen nieuwe dak! So far so good. Totdat de hemelsluizen defect blijken te zijn en ineens alle water van de laatste zes maanden op ons neer komt. Nog nooit zoveel water zien vallen op enkele minuten tijd. En het komt niet alleen van boven. De riolering is niet op deze stortvloed berekend en nu stroomt het water terug naar de huizen. Het stukje vóór onze werf loopt al vlug onder en het blijft maar stijgen! Gedaan romantisch etentje! Evacuatie-oefening: alles moet aan de kant en de verwittigde brandweer geeft niet thuis. 't Is niet moeilijk, ze verwerken daar 140 oproepen in enkele minuten tijd. Als het water net tot aan de rand staat stopt de waterval en even later zakt het al weer. Oef! Eind goed, al goed.

Toch nog lekker gegeten. Néh!

De werf: episode IV

2006-07-21T17:20:00.000+02:00

Ik weet het, een dak maken doe je niet als je er eieren op kunt bakken. Maar deze eigenwijze blogger heeft het toch gedaan. Van koppigheid gesproken! Op het einde van episode III stond ik daar ineens gaten te slijpen en te kappen in de muren. Dat zijn dus géén zwaluwkastjes maar openingen om dakspanten (dakbalken voor de dummies) in te steken. En kijk! Zó begin je dus aan een nieuw dak!

Na heel wat gepas en gemeet, geklop en gezaag krijgt het gebinte al enige vorm. In het midden is een grote uitsparing voorzien voor een lichtkoepel van pakweg 3 bij 1 meter. Zo iets als een eenspersoonsbed voor Lange Wapper. Toegegeven, het is niet eenvoudig. Per slot van rekening heb ik dat ook nog nooit eerder gedaan hé. Dus: tweemaal nadenken voordat je zaagt en timmert! Maar kijk: het is bijna af. Zo snel gaat dat tegenwoordig.

Een hellend dak krijgt leien of dakpannen. Het onze is een type 'plat dak' en daar wordt tegenwoordig een kunsstof op gekleefd: EPDM heet het spul. Klinkt duur en dat is het ook! En het is echt niet gemakkelijk om het te verwerken. Maar goed. Niet geschoten is altijd ernaast en dus heb ik het toch gewaagd. Vele liters zweet later kan ik trots melden dat ook de operatie 'plak dat spul' geslaagd is! Om het zaakje af te maken is er meteen de grote lichtkoepel ingebouwd. (Nota v.d redactie: de afwerkingshoeken EPDM van de koepel zijn zelf ontworpen!) Sjieke boel!

Ondertussen is het weeral donderdagavond geworden en dat betekent....een kaperconcertje mét bijhorende Palmkes! Fiësta met Le Cuenta op de Hasseltse wei én in goed gezelschap! Ik heb zelfs een boogie geswingt op de tonen van 'Heaven' (maar dat was wél na het vijfde Palmke..)

De dag daarna...neen hoor: géén kater (en ook geen poes)! Terug au boulot! Om de glazen voorgevel te kunnen plaatsen is er uiteraard een dorpel nodig en die moet worden afgewerkt met blauwe steen. Dus: opnieuw mortel maken, meten en passen, en metselen. En dan, Damen und Herren, mag ik stellen dat de ruwbouw zowat af is, op een paar habbekrassen na. De buren kwamen, keken en vonden dat het goed was. Zij content en wij dus ook!

Voor de rest moeten er nog kleinigheden worden gedaan, zoals electriciteit en verwarming. De grote afwerking zoals pleisteren en de voorgevel moeten wachten tot na het bouwverlof. Begin volgende maand zal ik iedereen eens achter zijn veren zitten zie, en dan gaan we de eindfase tegemoet. Maar voordat het zo ver is zal ik nog eens een efforke doen en zelf de vloerisolatie, de chape en de vloertegels leggen. Kwestie van bezig te blijven zeker? Maar dat is voor de volgende aflevering.

Ondertussen geef ik jullie graag mee dat een tuinkamer een ruimte is met maximaal zicht op...tadaaa...de tuin! En ik gun jullie graag een blik vanaf het dak op ons oord van verderf, de tuin der lusten, het chickenpalace, the garden of Eden, onze hoorn des overvloeds. Brooke Shields zou hier graag verbleven zijn maar gelukkig doet ze dat niet en hebben we alles voor ons alleen. Niet netjes hé?

De werf: episode III

2006-07-15T16:33:00.000+02:00

Gedaan met afbreken! Tijd om op te bouwen, maar dan moet je wél eerst zand, cement en stenen hebben. Dus: scheppen en slepen is de boodschap. Daar gaan we weer met de drie grote 'ZW's' : ZWoegen, ZWeten en ZWijgen!

En als dan eindelijk alles is aangeleverd dan metselen we een muurtje van zo 'n metertje of drieënhalf hoog. Ondertussen schalt Q-music in het rond dat ze 'vallende sterren' zien en er loopt daar in de studio's een rare bietekwiet rond die om de haverkap begint te zingen dat het 'Winter in July' is. Ene zekere Udo. En Q vindt dat allemaal goed want Q is good for you! Ondertussen leer ik de goorste bouwvakkersmoppen kennen! Dat ze dié maar eens op de Q laten horen. De luistercijfers zouden nogal stijgen zie! En ondertussen is het muurtje al aardig opgeschoten!

En even later is het af! Een stukje Alcatraz op ons koertje! Aan onze kant zijn het betonblokken omdat het nog afgewerkt wordt maar voor de buurman: die kijkt voortaan tegen een grote bakstenen muur. Er worden meteen al nieuwe sleuven uitgegraven voor afvoer van regen- en keukenwater (afwasmachine en gootsteen).

Tijd voor relax en andere muziek. Op de Kapermolen zingt Reset een concertje a-capella en daar moeten we toch bij zijn hé. Dus trommelen we nog een vriendin en een schoonzus op waamee we wat op 'de wei' gaan liggen. Toffe boel en lekkere Palm!

Maar dan: ahaaa! Het vloertje moet worden klaargemaakt. Eerst gaan de buizen voor de afvoer de gond in. Gewapend met plastic en betonnetten wordt alles netjes waterpas gelegd. Een secuur werkje en als je over de netten waggelt dan lijkt het wel of je een hele bak Palmkes gedronken hebt.

Eén telefoontje later wordt onze straat belegerd door een reusachtig gevaarte. Alle verkeer moet omrijden. Het 'ding' rijst langzaam omhoog en maakt een grote boog over ons hele huis. Door een lange slurf spuiten ze de beton tot in ons koertje. Giraffentechniek noem ik dat! Indrukwekkende operatie. 'Operation Long Neck' is geslaagd!

Ziezo, dat gaat nooit meer vliegen. 6 m³ Beton is een heel gewicht! Als alles een beetje is opgedroogd gaan we stof maken, en hoe! Met een slijpschijf snijden we gaten in de muren om er achteraf dakbalken in te schuiven. Dakbalken? Oeps, da's voor de volgende post. 't Is zaterdag: wasdag!

De werf: episode II

2006-07-07T19:07:00.000+02:00

Van alle dingen die ik het minst graag doe is afbreken en slopen nummer één. Maar ja, als je iets nieuws wilt dan heb je niet de keuze. Ik heb, beste bloggers, in deze hitte heel mijne binnenkoer gesloopt! Inclusief de scheidingsmuur van onze buren. Ondanks de vele liters water geraakte ik het 'droge krentengevoel' maar niet kwijt.

Al wat je kapotbreekt met deze loodzware breekhamer moet je ook nog eens oprapen en 30 meter kruien om het dan nog eens in een container te kieperen. Niet gelogen: 12m³ puin gemaakt en vervoerd in 6 uren! Het droge krentengevoel heeft mij niet meer losgelaten. Tweemaal daags douchen en drie stel kleren helpen daar geen moer aan.

Om het tekort aan vocht te compenseren en ook omdat de donderdag-zomeravonden in Hasselt best wat te bieden hebben, ben ik naar het Kaperconcert gegaan. Met vrienden en familie. De Palmkes hebben het vochtpeil omhoog gebracht. We hebben lol gehad!

De dag daarna, vandaag dus, sleuven voor funderingen uitgegraven. Want het moet ook stevig zijn hé. The heat is killing me. De zon is onbarmhartig en geselt mijn lijf. Ik probeer het hoofd koel te houden ...vruchteloos.

Als je gleuven uitgraaft dan moeten die natuurlijk worden volgestort met beton. De zon maakt dat niet en de kaboutertjes ook al niet. Collega-bloggers moet je dat ook al niet vragen en dus doe ik het zelf: beton maken...menslief! Ik druip niet langer meer van het zweet, neen mijn t-shirt lekt!

En dan kan je de gleuven volstorten met véél zweet en...beton. Vele molentjes draaien, zand en kiezel scheppen, cement en water bijvoegen. Allé, ik moet het jullie niet vertellen. We zijn allen Belgen. En tussendoor wordt voortdurend materiaal geleverd, een reusachtige lichtkoepel, daktimmerhout, EPDM dakbekleding, en natuurlijk bakstenen en betonblokken.

Ik kreeg van een blogster de opmerking dat mijn hoofd op een cocosnoot begint te lijken (omwille van de bruine kleur - de haartjes stonden er al op). Awel, ik vrees dat het nog erger gaat worden! Maar toch, het koelt een beetje af en bovendien: vanaf episode III begint het opbouwend werk! Yesss!!!

De werf: episode I

2006-07-02T16:44:00.000+02:00

Het binnenkoertje achteraan ons huisje is meermaals het toneel geweest van dingen die ik liever niet onder jullie neus hang. Maar dat doet niets ter zake.
We gaan het afbreken. Het rommelig uitziend plekje (foto 1) gaat plaats maken voor een nieuwbouw: een tuinkamer (foto 3) . En hoe mooi het waarschijnlijk ook zal zijn, ik zal mijn ontbijthoekje missen (foto 2).
Donderdag beginnen we er aan. Dus hebben we geprofiteerd om gisteren een feestje te bouwen (foto 4). Je moet de dingen nu eenmaal goed aanvangen, niet?
Wordt vervolgd.

..ough..

2006-06-29T18:10:00.000+02:00

Ik weet het, het is flauw om nu, na de examens nog af te komen met een akkefietje engels voor fanaten. Maar toch, stel dat iemand het leuk om weten vindt.

Ik ontdekte dat je de lettercombinatie 'ough' in de engelse woorden op vele manieren moet laten klinken.

rough klinkt als ef
trough klinkt als o
cough klinkt als of
thorough klinkt als è

lough klinkt als och
plough klinkt als au
through klinkt als oe
bought klinkt als oh

Wie kent er nog meer?

De blokbeesten.

2006-06-22T12:31:00.000+02:00

Het is bijna middag en de zon schijnt. In de stad lijkt het wel of in alle scholen tegelijk een brandalarm is afgegaan. Honderden leerlingen en studenten klitten aan mekaar in groepjes her en der. Terrasjes worden bevolkt door jonge mensen die in deze examentijd te beklagen zijn. Ze tetteren de spanningen van zich af, doen stoer of staan in koppeltjes te fiezelen in beschaduwde hoekjes. Alles is goed als het maar even iets anders is dan papier en profs.
Je ziet ze wandelend bellen naar huis, naar vrienden en lieven. Ze moeten kwijt hoe 'het' gegaan is en wat ze ervan verwachten. Door of niet. Herexamen misschien? Straks gaan ze terug naar hun koten, naar huis. Om te blokken. Om zichzelf te overtuigen dat ze het kunnen. En morgenvroeg stijgt de spanning weer. Tijd voor een volgende proef.

Harde tijden voor het jonge volk!

Tijd betekent niets

2006-06-18T20:58:00.000+02:00

.
mijn horloge
weet wat komt,
mijn hart
bewaart wat was,
mijn passie
beleeft wat is.
.

Own goal!

2006-06-10T16:15:00.000+02:00

Het voetbal beleeft momenteel haar ultieme kick: het wereldkampioenschap. En ik ben gaan fietsen , dwarsligger dat ik ben.

Onderweg een ijsje gaan eten. Doen ze toch geen verse aardbeien, ijs en slagroom in een voetbal zeker?!?

Ik heb het uitgelepeld met veel genoegen. Het is tenslotte bloedheet.

Maar verder hoeft voor mij géén voetbal. Dank u. Ook al maakt dat van mij dat blijkbaar een uitzondering.

Meesje Pimpel

2006-06-01T17:33:00.000+02:00

Voor ons keukenraam heeft zich de mooist denkbare idyle afgespeeld. De hoofdacteurs: een mezenkoppeltje dat dankbaar van het aangeboden nestkasje gebruik heeft gemaakt.
Ze hebben lieve dingen gedaan, eitjes gelegd, gebroed en toen is het beginnen te piepen in hun huisje.
Dagenlang hebben ze voer aangebracht. Levend voer, groen voer, zaadjes en graantjes. Onvermoeibaar vlogen ze heen en weer.

Vandaag heb ik het eerste kleintje zien uitvliegen.

De anderen zijn in de loop van de dag gevolgd. En nu is het erg stil in het huisje...
Véél te stil....ik weet niet eens waar die kleintjes nu zijn...